افزایش تعداد بیماران دیابتی که تحت جراحی بای پس سرخرگ کرونر قرار گرفته اند
27 اوت 2015- آنالیز بیش از 55 هزار سند مربوط به جراحی بای پس سرخرگ کرونر نشان می دهد تعداد بیماراندیابتی و هزینه های این جراحی رشد سریعی داشته است .
در طی 4 دهه از فاصله ی 1970 تا 2010، تعداد بیماران دیابتی که تحت عمل جراحی بای پس سرخرگ کرونر قرار گرفتند از 7درصد به 37 درصد افزایش یافته است. این نتایج حاصل مطالعه ی گسترده ای است که درکلینیک Clevelandانجام گردید ونتایج آن در مجله ی Thoracic and Cardiovascular Surgeryمنتشر شد.
آمار رسمی منتشر شده از سوی انجمن آمریکایی جراحی صدری (AATS) نشاندهنده ی افزایش پنچ برابری تعداد بیماران دیابتی نسبت به 4 دهه ی قبل است که تحت این عمل جراحی قرار گرفته اند. این بیماران با عوارض پس از عمل بیشتری روبرو هستند و میزان بقاء دراز مدت آنها نسبت به افراد غیر دیابتی کمتر است. این آمار نشاندهنده ی یک چالش روبه رشد در هزینه های مراقبت های بهداشتی است.
دکتر Sabikمی گوید: دیابت نشانه ی افزایش خطر و صرف هزینه های مراقبتی هنگفت پس از جراحی CABGاست و یک فاکتور مستقل برای کاهش بقاء طولانی مدت این بیماران پس از جراحی است. جراحان معتقدند برای کاهش خطرات پس از این عمل و بهبود نتایج در بیماران دیابتی باید اقدامات فعالانه ای انجام داد. درحالیکه متخصصان غدد بزرگترین مسئولیت را در مدیریت بیماری دیابت دارند، دیابت تأثیر شدیدی بر جراحی دارد.
در این تحقیق مشخص گردید نتایج پس از جراحی CABGدر بیماران دیابتی نسبت به بیماران غیردیابتی ضعیف تر است : مرگ در بیمارستان در بیماران دیابتی بیشتر است (2 درصد در برابر 1.3درصد). همچنین می توان به میزان بالای عفونتهای شدید محل زخم در بیماران دیابتی(2.3درصد در برابر 1.2درصد)، میزان بالای وقوع سکته دربیماران دیابتی (2.2درصد در برابر 1.4 درصد) ، بالا رفتن نارسایی کلیوی در بیماران دیابتی پس از عمل CABG(4 درصد در برابر1.3درصد) و اقامت طولانی تر بیماران دیابتی در بیمارستان پس از عمل جراحی (9.6درصد در برابر 6درصد) اشاره کرد.
میزان بقاء بیماران پس از جراحی CABGدرمیان افراد دیابتی در یک ، پنچ ، ده و بیست سال پس از عمل نسبت به افراد غیردیابتی کمتر است برای مثال میزان بقاء پس از گذشت 20 سال از عمل CABGبرای افراد دیابتی 18درصد است درحالیکه در افراد غیردیابتی 42درصد می باشد.
دراین تحقیق همچنین مشخص گردید مجموع هزینه های افراد دیابتی که تحت عمل جراحی CABGقرار گرفته اند (هزینه های کلینیکی و آزمایشات، تصویر برداری، داروها ، هزینه های پرستاری، مدت زمان طولانی اقامت در ICUواقامت طولانی تر دربیمارستان پس از جراحی) بیش از افراد غیردیابتی است.
دکتر Sabikمی گوید: واضح است که سیاست ها و برنامه هایی که بر کنترل عوامل محرک دیابت تمرکز دارند برای بهبود سلامت عمومی جهان ومهار هزینه های مراقبتهای بهداشتی بسیار حیاتی هستند.
دکتر مانی ارسلان و دکتر مایک مک از موسسه ی تحقیقات Baylor درسرمقاله ی این پژوهش به این نکته اشاره کردند که این مطالعه بینش ارزشمندی را در مورد راه های بهبود نتایج جراحی برای بیماران دیابتی ارائه کرده است که می توان به استفاده یا عدم استفاده از پیوند یک سویه یا دو جانبه ی شریان صدری داخلی ITAsاشاره کرد، آنها می گویند: علیرغم وجود شواهد مجاب کننده برای پیوند دو سویه ی شریان صدری داخلی، استفاده از پیوند دو سویه بسیار کم است. در این فهرست تنها 18 درصد( 11 درصد از بیماران غیر دیابتی و 7.5درصد از بیماران دیابتی ) پیوند ITAدو سویه را دریافت کردند. آنها پیشنهاد می کنند که در بیمارانی که بیش از حد در معرض خطر نیستند ، جوان هستند، چاق نیستند و امید به زندگی درآنها بیش از ده سال است می توان از هر دو روش ITAاستفاده کرد.
دکتر Sabikخاطرنشان می کند که کاهش بقاء دراز مدت بیماران دیابتی پس از جراحی CABGبدلیل ناکارآمدی جراحی CABG نیست بلکه بیشتر به دلیل بیماریهای دیگری است که در این بیماران وجود دارد . از آنجائیکه استفاده از پیوند ITAدو جانبه با مشکلات بیشتری همراه است، از جمله عفونتهای شدید، بهتر از روش ITAیک سویه برای افراد مسن، زنان چاق با آترواسکلروز بالا و امید به زندگی پایین استفاده شود.
دکتر Kurlanskyاستادیار دپارتمان جراحی درمرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا می گوید: واضح است که پیوند بای پس سرخرگ نسبت به رویکردهای معمولی برای بیماران دیابتی ارجح است، این مطالعه دیدگاه ههای تاریخی، کلینیکی و اجتماعی زیادی را برای متخصصان فراهم کرد. آنالیز دقیق اطلاعات دراین تحقیق نشان داد تأثیر بیماریهای همراه با دیابت بر نتایج این عمل جراحی بسیار زیاد است، این تأثیرات ممکن است در دوره ی اولیه پس ازعمل نمود نداشته باشد اما سبب افزایش میزان مرگ ومیر در سالهای بعد از جراحی می شود. او همچنین می گوید: دیابت احتمالاً همچنان به عنوان یک نگرانی برای عمل جراحی درآینده باقی خواهد ماند.
قدم دیگر جراحان، به تعویق انداختن روشهای انتخابی جراحی تا زمانی است که بیماران به کنترل بهتر گلایسمیک دست یابند. مسئولیت زیادی ممکن است بر دوش بیمار باشد اما مسئولیت واقعی همچنان بر دوش جراحان است تا بتوانند بقاء کوتاه مدت و بلند مدت بیماران را پس از عمل جراحی CABG افزایش دهند.